Bir insana; “gezegenimizin içinde bulunduğu evren, kaşığımızla çayımızı karıştırdığımız gibi dönerek genişliyor” dersek inanır.
[Çünkü bu bir gerçek, ama kim ispatladı (bilim adamları ehehehee)…
Gözümüzle gördük mü? Hayır…
Peki, tespit edilebilir bi’şey midir, gidip kayıt tutalım. Bu da mümkün değil…
Ölç-biç varsayımların gerçek olma olasılığı…
Ben de evrenin sınırlarının sınır tanımaz olduğuna, buna rağmen sürekli genişlediğine inanıyorum…
Bir yerde bittiğini kim biliyor (bitmediğini de)? Ben bilseydim, bittiği yerde adım anılmaya başlardı…]
Ancak; aynı insanı, insani hislerimiz konusunda ikna etmemiz oldukça zordur, kimi zaman ise imkansız. Halbuki bir numaralı tanık da kanıt da biziz. Fakat düşüncelerimiz ve hislerimiz monitörlenemez.
Karşımızdaki insanı bildiğimiz kadar ve yorumladığımız şekilde tanırız… Pek tanımıyorum, çok iyi tanırım deriz…
Fakat birisi kendini anlat dese, söyleyecek bir şey bulamayız… Anlatmaya kalktığımızda ise söylediklerimizin çoğu karşıdakini ilgilendiren şeyler değildir. Ancak gene de söyleriz…
Birinin kendini anlatmasını istediğimizde de gene cevapları hiç ilgimizi çekmeyen sorular sorarız. (Amaç doğrultusunda)
İşte bu yüzden herkesi aynı kefeye koyamayız… Çünkü insanı tanımamız için gerekli olan şey onunla vakit geçirmektir.
Kardeşinizi, anne ya da babanızı kısaca size en yakın olan insanı ne kadar tanıyorsunuz?
Esas soru şu; en yakınınız sizi şaşırtacak, hiç beklemediğiniz bir şey yaptı ya da söyledi mi?
Korkulması gereken şey ise; herkesin cevabı evet ve bu da insan da şüphe uyandırır, acaba bir daha ki sefere ne olacak?..
[Esas yapmamız gereken kendimizi karşımızdaki kişinin yerine koymaya çalışmak… (Ne kadar mümkünse artık)]
SAKIN “YAPMAZ” DEMEYİN, henüz yapmışsa bile, bir gün yapacak… Kimseyi sınırlandıramayız…

(03:50 13 Ekim 2006) writen by eXpanding Limits
Artık xL’in anlamını herkes biliyor